carmina Arundeliana 4

Reference basis text: C. J. McDonough, 1984

Other sections


A globo veteri

Cum rerum faciem

Traxissent superi,

Mundi que seriem

Prudens explicuit

Et texuit,

Natura

Iam preconceperat,

Quod fuerat

Factura.

Que causas machine

Mundane suscitans,

De nostra virgine

Iam dudum cogitans,

Plus hanc excoluit,

Plus prebuit

Honoris,

Dans priuilegium

Et precium

Laboris.

In hac pre ceteris

Tocius operis

Nature lucet opera.

Tot munera

Nulli fauoris contulit,

Set extulit

Hanc vltra cetera.

Et, que puellulis

Auara singulis

Solet partiri singula,

Huic sedula

Inpendit copiosius

Et plenius

Forme munuscula.

Nature studio

Longe venustata,

Contendit lilio

Rugis non crispata

Frons niuea.

Simplices syderea

Luce micant ocelli.

Omnes amancium

Trahit in se visus,

Spondens remedium

Verecunda risus

Lasciuia.

Arcus supercilia

Discriminant gemelli.

Ab vtriusque luminis

Confinio

Moderati libraminis

Indicio

Nans eminencia

Producitur venuste.

Quadam temperancia

Nec nimis erigitur

Nec premitur

Iniuste.

Allicit verbis dulcibus

Et osculis,

Castigate tumentibus

Labellulis,

Roseo nectareus

Odor infusus ori.

Spariter eburneus

Sedet ordo dencium

Par niuium

Candori.

Certant niui, micant lene

Pectus, mentum, colla, gene;

Set, ne candore nimio

Euanescant in pallorem,

Precastigat hunc candorem

Rosam maritans lilio

Prudencior Natura,

Vt ex hiis fiat apcior

Et gracior

Mixtura.

Rapit michi me Coronis,

Priuilegiata donis

Et Gratiarum flosculis.

Nam Natura, dulcioris

Alimenta dans erroris,

Dum in stuporem populis

Hanc omnibus ostendit,

In risu blando retia

Veneria

Tetendit.