1

Carmina psallere voce lyra,

Edere tunc iuvat arte melos,

Quomodo lactea turba perit,

Principis impie caesa dolo,

Ipsaque sanguine tincta suo est.

2

Ast ubi se furiata lues

Excitat, inque necem domini

Provocat invida corda ducis,

Concite mittere cogit eum

Sternere et agmina plura nece.

3

Ceu leo nam fremit in facinus,

Cuius ab ore tener subito

Effugit agnus in arva procul:

Vertit in innocuum arma gregem,

Atterit, excruciat, lacerat:

4

Sic Herodes, stimulante chao,

More lupi furibundus, amens,

Parvula millia strage dedit,

Turgidus, horridus atque ferox,

Christus et arma nefanda vitat.

5

Quis tibi tunc, lanio, ardor erat

Talia cum quoque prospiceres,

Pectore quosve dabas gemitus

Cum puerilia membra secans,

Matribus ipse lugere dabas?

6

Dux bonus, arbiter egregius,

Sanguine pasceris innocuo,

Corporibus minimis inhians,

Viscera sobria dilaceras,

Gaudia mors aliena dabit.

7

Ergo age, tortor, adure, seca,

Divide membra coacta luto,

Solvere rem fragilem facile est;

Non penetrat dolor interius:

Mentis in arce manet dominus.

8

Hic funeris quia causa fuit,

Praemia his super astra dabit;

Tu quoque mortis amator amens,

Mortis in extima iure cadis,

Et gemitum sine fine dabis.

9

Cedat amor lacrimantum hominum,

Qui celebrare suprema solent,

Flebile cedat et officium:

Martyribus quia regna patent,

Gaudia perpetuoque manent.

10

O socii, sine fine deum

Carmine iam resonemus eum,

Qui sua munera rite dedit,

Nostra libenter et ipse capit.

Christus et optimus hic deus est.