O quam suavis odor vestri de pectoris aula

      Exilit, o Christi frater amore potens.

Mulcentur sensus, mulcentur viscera tota,

      Oblectatque omnem caelica vis animum.

5

Non ita vernali vitis sub sidere fraglat,

      Palmite cum laeto gemmeus exit honor,

Nec sic camporum redolet nova gratia, fundens

      Candida puniceis lilia mixta rosis.

Hoc et floriferae vincuntur munere silvae,

10

      Pomorumque omnis exsuperatur odor.

Diligis et praesens pariter et diligis absens,

      Nec variat castum callida fraus animum.

Sive hostes seu sint cari sine labe sodales,

      Nos tua corda fovent, nos tua lingua canit.

15

Istis grata refers, illos ratione refellis,

      Diversisque armis dimicat unus amor,

Et superat, quoniam verax dilectio victrix

      Semper in aeternum clara trophea feret.

Solis atra odiis votisque actisque malignis

20

      Turbine praecipiti iure ruina venit.

At sincerus amor ceu lux aeterna coruscans

      Nec cedit tenebris, sed tenebrosa fugat.

Quid, quod crebro etiam mittis pia verba salutis,

      Pluribus et donis hicque domique oneras?

25

Hic est verus amor, haec est affectio munda,

      Hoc patris et Christi munus ubique pium.

Talia diffundit per mentes dona pudicas,

      Sedibus aetheriis spiritus ille fluens.

Antiqui nunc orsa senis iuvat ore referre,

30

      Qui captus oculis, mente serenus ait:

"Sic mea nunc redolet proles velut inclyta rura,

      Munere divino quae benedicta cluunt.

Det tibi cunctipotens caeli de rore salubri

      Pinguibus eque arvis munera larga satis,

35

Scilicet egregios aeterni farris acervos,

      Exundans oleum, vinaque pulchra nimis".

His verbis persolvo libens tibi, care patrone,

      Perpetuas grates, vota benigna simul,

Nam decet et pulchra prorsus ratione recurrit,

40

      Divinis dictis munera diva cani.

Sis felix coeptum servans per saecula amorem,

      Acceptus celso semper, amice, deo.