Solvo, pater profluas hilari de pectore grates,

      Quod reseras Floro labra benigna tuo,

Ex quis praedulcis destillat gratia mellis,

      Ambrosiusque liquor pectora nostra fovet.

5

Audieras crebro domini pia dicta iubentis:

      "Os ego, si pandas, exsatiabo tuum".

Caelestem sitiens traxisti in viscera flatum,

      Vnde modo suavis efflat et almus odor.

Hausisti placidas Iesu de fontibus undas,

10

      Vnde meam recreas, doctor, abunde sitim.

Sic, rogo, divinis flagrent tua pectora flammis,

      Quas patribus Christus misit ab arce poli

Cum vehemens subito sonuisset ab aethere flatus,

      Fulsissetque omni vertice lingua rubens,

15

Quisque duum valide fervebant corda virorum,

      Quos voluit media Christus adire via,

Mystica sacrorum reserans oracula vatum,

      Ore uno et cunctos se cecinisse docens.

Crede pater, multo gaudent mea viscera motu,

20

      Et laetante anima vix mea lingua silet:

Quod me non meritum tanto dignaris amore,

      Tamque pio affaris carmine tamque sacro.

Quod non Assyrii violatur fluminis undis,

      Nec sordescit aquis, turbide Nile, tuis,

25

Sed liquido potius Iordanis manat ab amne,

      Quo pulcher Christi laetificatur ager.

Iam nunc Castalii siccetur fontis harena,

      Aoniumque nemus fistula nulla sonet,

Laurus Apollineae marcescat denique silvae,

30

      Cumque suis baccis alba ligustra cadant.

Victrices Christi vigeant per secula palmae,

      Quas olli exultans turba canora dedit,

Paciferos scindens oleae de vertice ramos,

      Atque sacram sternens veste nitente viam,

35

Qua dominum portans mansuetae pullus asellae,

      Poneret innocuos molliter ille pedes.

Si placidi fontis vitalem quaerimus undam,

      En Siloae nobis vena salubris adest,

Quae naturales potis est abolere tenebras,

40

      Atque diem caecis reddere luminibus.

Si montes collesque iuvant sanctique poetae,

      Ecce Sionis apex moenia sacra feret.

In laudes Christi Tabor exultat et Hermon,

      Libanus aeriis plaudit et ipse cedris,

45

Carmelus sacer est Heliae fulmine pollens,

      Vertice sublimi fert holocausta dei,

Nomine qui duplici Syna vocitatur et Horeb,

      Legiferum nobis monstrat et ipse senem,

Flammea cornuto vibrantem lumina vultu,

50

      Gestantemque sacris iura superna tablis.

Iob prius heroico sua carmine bella retexit,

      Divina David personat ecce lyra.

Quid loquar insigni tumidum Salomona coturno,

      Qui thalamos Christi psallit et ecclesiae?

55

Hos, reverende pater, pleno sectemur amore,

      Hinc sensus nostri verbaque cuncta fluant.

Auctorem pia lingua suum canat atque resultet,

      Auctorem proprium mens pia concelebret.

Christicolae sermo Christum ciat ore fideli,

60

      Hoc dignum, hoc iustum est, suave, salubre, pium.