O cordi nostro dulcissime semper amice

      Et decus et nostrae candida pars animae,

Non ita Cecropio dulces sunt nectare fauces

      Nec sic Hybleis floribus arva fraglant,

5

Nomine distincto recinentia carmina metro

      Sensibus et cordi complacuere meo.

Nunc rogo, nunc maneat venis vitalibus intus

      Insitus atque alto pectore fixus amor:

Quem non divitie, non gloria celsa potenti

10

      Obruit aut memori depulit ex animo.

Vt gemini versus nectuntur iure canendi,

      Sic duo divinus pectora iungat amor;

Vt mihi bis septem misisti carminis odas,

      Gratia sic mentes repleat una duas,

15

Gratia quae septem pollens virtutibus almi

      Vertice consedit floris, ut ipse legis.

Hae sunt mentis opes, hec est substantia vivi

      Muneris, haec animi gloria, verus honor:

Non haec praedo rapit, non fur populatur iniquus,

20

      Non erugo vorat, dissipat aut tinea,

Sed retinet celi domus ardua, servat et ipse,

      Qui dedit, atque omnes amovet insidias.

Quo nos mortalis post vincla tenacia carnis

      Collocet ac foveat Iesus ubique pius.

25

Ecce tibi breviter animi, dulcissime, nostri

      Expressi motum; tu cape nostra libens

Et tua perpetuo transmittere saepe sodali

      Ne contemne, precor ac peto suppliciter.

Festa dies Floro fuerit quotiens

30

      Fistula dulcimodos mise

Testis adest Christus, qui odit

      Diligo et ad calcem