Frater amate, satis nimium te posco valere

      In domino, <nos> qui dempsit ab ore lupi,

Deluit ac proprio pariter de sanguine gratis,

      Ne hoc, quot condiderat, laederet hostis atrox,

5

Qui reges proceres altos, humiles monachosque

      A statu proprio vertere vult subito.

Nam multos ipsum legimus, mundi, tetigisse,

      Sed tactos opifex vincere posse dedit.

Ad si nos quondam tetigit, redeamus ad illum,

10

      In se qui fisis dat veniam miseris.

<>

      Haud debet collo solvere namque iugum,

Quin mage corde bono stabilis semperque manere

      Sedulus in sancto servitioque suo,

15

"Cuius onus facile est, cuius iuga ferre suave est",

      Ore tonat patulo Sedulius veluti.

Plebeicam, miror, cur mavis ducere vitam,

      Quam fieri monachus, dulcis adelfe, bonus.

Illa trahit hominem Stigias Caronis ad undas;

20

      Ad Benedicti almi vita inhiat superam.

Demonis heu nescis quanta est seductio pravi:

      Mentem subvertit, cor pariterque rapit;

Crimina pestifera superaddit cordis in antra,

      Insuper inlicitat, quicquid et ipse valet.

25

Quam felix nimium fuerit per saecula tensa,

      Effugerit haec qui propitiante deo.

Ad finem rogito: nostrum quoque carmen ineptum

      Perlege tuque cito, quaeque monet, facito.

Tunc poteris dominum nostrumque placare patronum,

30

      Cui genitor genitrix teque dedere tui.

Dextera quos Christi semper tueatur ubique

      Ac simul exaltet, protegat atque regat.