carmina Centulensia 150

Reference basis text: L. Traube, 1886-96

Other sections


O praeclare, decus claro de sanguine vernans,

      Regali dextro stas latere genio

Nec minus ex levo generosus sistis in orbe:

      Te decet idcirco patris inesse loco.

5

Eheu quem nobis nimium cito mors furibunda

      Insperate tulit ac subito rapuit.

Cuius facta sequi semper, venerabilis abba,

      Inclita decerta nocte simulque die,

Quo cum Francigenis sedeas redimitus in aula

10

      Regis praeclari candifera Karoli.

Qua tuus egregius, gemma velut aurat in auro,

      Enituit genitor, insita splendifluo;

De quo clara manet nimium nunc Francia mesta

      Ac desolata illius auxilio.

15

Sis ideoque virile decus lucensque lucerna

      Illius ad specimen atque salutis opem.

Iustitiis maneas divinis pastus abunde

      Ac simul humanis fultus in eloquiis.

Aurem nec facile tribuas ad dicta malorum;

20

      Quin mage consultum percipe tuque probum.

In disciplinis moderatus semper adesto,

      Vt scapus lancis iustitiam teneat.

Sisque tuis clypeus, fortis protector ubique,

      Ne laedat sanctum ullus ovile tuum.

25

Et tibi cunctipotens multos feliciter annos

      Vivere concedat multiplicando bona;

Scandere post finem valeas super astra polorum:

      Hoc tuus exposcit grex humilisque petit.

Hoc etiam faciat Davidis stirpe creata

30

      Proles magnifica magnifice genita,

Cuius nativitas nulla de sorde virili

      Candicat in caelo, fulsit in orbe suo.

Quae genus humanum peccato solvere venit,

      Vulnera perque sua consociare sibi,

35

Ne staret praeda zabuli laqueata maligni

      Attensis pedicis muscipulisque suis.

E quibus ereptus maneas, memorabilis abba,

      Extimus hocque tuus posco peto famulus:

Ad gregis ornatum, domine, semperque valeto

40

      Et simul egregium ad decus, oro, tuum. -

Ad finem tensus veniam deposco verenter,

      Olim, pro baculo, qui ruit e ceraso

Illius ex culpa, fuerat qui supra locatus,

      Quem manibus frustra in geminis tenuit.

45

Quam fuit illa dies, crevi, mihi mesta, cruorem

      Vestro in qua fluere purpureum capite.