Ad puerum Anglicum

Ave, puer speciose, qui non queris pretium,

Qui te dono comparari summum ducis uitium,

In quo decor et honestas delegit hospitium,

Forma cuius sibi capit oculos spectantium.

Crinis flauus, os decorum ceruixque candidula,

Sermo blandus et suauis sed quid laudem singula?

Totus pulcher et decorus nec est in te macula

Sed uaccare castitati talis nequit formula.

Cum Natura te creauit, dubitauit paululum,

Si proferret et puellam an proferret masculum,

Sed dum in hoc eligendo mentis figit oculum,

Ecce prodis in commune natus ad spectaculum.

Postquam uero tibi manum extremam adhibuit,

Est mirata, quia talem te creasse potuit

Sed Naturam in hoc solum errauisse patuit,

Quod cum tanta contulisset, te mortalem statuit.

Tibi nequit comparari quislibet mortalium,

Quem Natura sibi fecit singularem filium

In te sibi pulchritudo legit domicilium,

Cuius nitet caro cara candens uti lilium.

Crede michi: si redirent prisca Iouis secula,

Ganimedes iam non foret ipsius uernacula,

Sed tu raptus in supernis grata luce pocula,

Gratiora quidem nocte Ioui dares oscula.

Puellarum iuuenumque uotum exstas publicum,

Te suspirant et exoptant, quem nouerunt unicum

Errant quidem, immo peccant, qui te uocant Anglicum,

E uocalem interponant et dicant Angelicum.