Historiam parvis scriptis tenet ille libellus;

Vt fuit urbs capta a Francorum gente Nicaea,

Pro qua Francorum ceciderunt millia centum,

Quos Solyma stravit, princeps dum victus abivit.

5

Quodque labore famis bello plures cecidere,

Vrbem qui claram vicerunt Antiochenam,

Et qui Ierusalem venerunt pacis ad urbem,

Ac Turcos sancto Domini pepulere sepulcre,

Auxilio Domini sedesque; fit inclyta regni,

10

Hoc regno reges reprimens populosque rebelles.

Hac pugna belli quicunque fuere perempti,

Quique labore viae peregrinantes obiere,

Christi militiae coeli iungantur in arce.

Hoc regnum solo Godefridus dux habet anno.

15

Annos octodecim Balduinus eam regit urbem.

Hi duo Germani digni diademate regni,

Militia clari, fortes, bello metuendi,

Pauca gente sua gesserunt praelia multa,

Illis infestas sternentes caede catervas,

20

Perque Deum fortes fuerant Babylonis in hostes

Dilataverunt regnum, quod tunc habuerunt

In regno Christi, nunc sint sine fine beati.

Imperium quorum cognatus sumpsit eorum

Alter Balduinus morum probitate decorus,

25

Quod per quindenos rexit feliciter annos,

Excepto solo quo captivus fuit anno.

Regnat pro socero Volco comes Andegavensis,

Hic in tredecimo regni defungitur anno.

Post patrem ternis Balduinus tertius annis,

30

Praefectus regno iam nomine clarus avito.

Qui compilavit simul et conscribere fecit

Hoc opus, aeternae sibi sit retributio vitae.

Incipit historia Nicaena vel Antiochena,

Vrbis praeclarae necnon Ierosolymitanae.