De Vulture et Aquila

Aeger et implumis fractusque senilibus annis,

      Clam rapuit pullos Vultur edax Aquilae:

Eius et in nido iacuit veteranus, ut illum

      Pro pullis aleret nescia mater ibi.

5

Contigit ut voluit sibi, nempe diu latitavit;

      Fallax nutricem servus habet dominam.

Crescentis mirata moras, tristissima nutrix

      Hunc voluit nido pellere saepe suo.

Obstitit incepto pietas, ignaraque fraudis

10

      Naturae totas imputat illa moras.

Forte die quadam, dum volvit magna repente

      Tempestas, mundum terruit et tonitrus,

Sub quercu iacuit Iovis armiger, aeris omnis

      Donec transirent impetus atque minae;

15

Imbribus ut pulsis rediit lux fervida solis,

      Clamavit, pennas excutiens madidas:

"Non est visa mihi tempestas tam violenta,

      Aetas saepe licet sit renovata mea."

"Longe maiorem vidi", respondet ineptus

20

      Vultur, et, his dictis, mox trepidus latuit.

Respondisse ferunt Aquilam: "Cum nemo priorem

      Gignere se possit, me prior esse potes!

Exi; responde, quid quaeris, inepte, latere,

      Cum sis ipse tuo proditus indicio?"

25

Nil respondentem, sed adhuc latitare putantem,

      Nido detractum dilaniavit eum.

Tempore qui longo laetatur proditione

      Mortem, quam pullis intulit, ille subit.

Vulturis exemplo linguam frenare memento,

30

      Tu quicumque gravis conscius es sceleris.