Genovefae solemnitas

Solemne parit gaudium:

Cordis erumpat puritas

In laudis sacrificium!

Felix ortus infantulae,

Teste Germano praesule:

Quod praevidit in spiritu,

Rerum probatur exitu.

Hic ad pectus virgineum,

Pro pudoris signaculo,

Nummum suspendit aeneum,

Crucis insignem titulo.

Genovefam divinitus

Oblato dotat munere,

In templum sancti Spiritus

Sub Christi dicans foedere.

Infantem manu feriens,

Mater privatur lumine:

Matri virgo compatiens

Lucis dat usum pristinae.

Genovefa magnanimis

Carnem frangit ieiunio,

Terramque rigans lacrymis,

Iugi gaudet martyrio.

Coelesti duce praevio,

Coelos lustrat et tartara,

Civesque precum studio

Servat a gente barbara.

Divino diu munere

Sitim levat artificum;

Confractum casu miserae

Matri resignat unicum.

Ad primam precem virginis

Contremiscunt daemonia:

Pax datur energuminis,

Spes aegris, reis venia.

In eius manu cerei

Reaccenduntur coelitus;

Per hanc, in sinus alvei

Redit amnis coercitus.

Ignem sacrum refrigerat,

Post mortem vivens meritis,

Quae prius in se vicerat

Aestus interni fomitis.

Morti, morbis, daemonibus

Et elementis imperat:

Sic Genovefa precibus

Naturae leges superat.

Operatur in parvulis

Christi virtus magnalia:

Christo, pro tot miraculis,

Laus frequens, iugis gloria!