Gaude, Roma, caput mundi:

Primus pastor in secundi

Laudetur victoria.

Totus orbis hilarescat

Et virtutis ardor crescat

Ex Petri memoria.

Petrus sacri fax amoris,

Lux doctrinae, sal dulcoris,

Petrus mons iustitiae,

Petrus fons est Salvatoris,

Lignum fructus et odoris,

Lignum carens carie.

Et quid Petro dices dignum?

Nullum Christi videns signum,

Primo sub ammonitu,

Fugit rete, fugit ratem,

Necdum plene veritatem

Contemplatus spiritu.

Auro carens et argento,

Coruscat miraculis:

A nervorum sub momento

Claudum solvit vinculis.

Paralysi dissolutus

Aeneas erigitur;

Petrum praesens Dei nutus

Ad votum prosequitur.

Petrus vitam dat Tabithae

Iuvenemque reddit vitae

Potestate libera.

Pede premit fluctus maris,

Et nutantem salutaris

Illum regit dextera.

Facta Christi quaestione,

Brevi claudit is sermone

Fidem necessariam:

Hunc personam dicit unam,

Sed nec tacet opportunam

Naturae distantiam.

Quod negando ter peccavit,

Simplex amor expiavit

Et trina confessio.

Angelus a carcere

Petrum solvit libere

Destinatum gladio.

Vmbra sanat hic languentes,

Sanat membra, sanat mentes;

Morbos reddit impotentes

Medici potentia.

Petrum Simon magus odit,

Magum Simon Petrus prodit:

Plebem monet ac custodit

A Magi versutia.

Hic a Christo petra dictus,

In conflictu stat invictus,

Licet iugis sit conflictus

Et gravis congressio.

Dum volare Magus quaerit,

Totus ruens, totus perit,

Quem divina digne ferit

Et condemnat ultio.

Nero fremit furibundus,

Nero plangit impium,

Nero, cuius aegre mundus

Ferebat imperium.

Ergo Petro crux paratur

A ministris scelerum;

Crucifigi se testatur

In hoc Christus iterum.

Petro sunt oves creditae

Clavesque regni traditae;

Petri praeit sententia,

Ligans ac solvens omnia.

Pastoris nostri meritis

Ac prece salutifera,

Nos a peccati debitis,

Aeterne pastor, libera.