De corvo et caseo

Credenti falsis infime ast displicet olli.

Fabula nunc meminit hoc factum tempore prisco:

Caseus in summa quidam stans luce fenestre,

Quem coruus piceus uolitans tunc prendere rostris

5

Fertur, et arboris ascendit iam culmina summe.

Quum coruus cupidis optaret mandare labris,

Subdola tunc uulpis cernens ad arboris imum

Dulciferam corui uolitantia guttura predam,

Conuertens cogitat fallax iam qualiter ore

10

Coruino caderet dulcis tunc caseus alto.

Fraudiferis uolpis laudans est fatibus orsa:

O similis uolucrum est tibi quis nunc, corue coruscans?

Quamque tue fulgent inter auium agmina penne?

Si poteris odas uocis cantare canoras,

15

Pennigeris auis en te nec precelleret una.

Dum coruus uulpi fallenti crederet ime,

Atque parat tremulo modulari carmina rostro,

Ac patulo mellicam perduxit gutture uocem,

Oblitusque sue decantans munera prede,

20

Telluri cecidit carus tunc caseus ille,

Atque illum gaudens uulpis iam dente tenaci

Tunc rapuitque, citis conscendens gressibus altam

Siluam, ac fusciferis predam cum se abdit in antris.

Ingemuit coruus deceptus famine falso;

25

Falsidice credens uulpi se penitet illum.

Sic homo, quicquid amat falsis si perdet iniquis,

Peniteatque dolens, si tunc nil proficit illi.