De leone a feris spreto

Si uires perdit quisquis, perdatque furorem.

Priscorum narrant nobis nunc dicta decora,

Cunctarum presul regnans princepsque ferarum,

Egrotans leo quod doluit per tempora fera:

5

Robore defecit cunctis a uiribus eger,

Atque dolor sternens tenuit per uiscera totum.

Tunc uisitantque fere egrotantem corpore cuncte.

Fraudiferis ueniunt timide ...; set omnes,

Cernentes regem lucis tunc fine redactum,

10

Agmina pestifero gaudebant corde ferina.

Spumiferis furibundus aper tunc dentibus audax

Accedens miserum lacerabat ventre leonem,

Intima durifero perrumpens ilia dente,

Corniger atque latus taurus costasque leonis

15

Vulnificis aperit currens post cornibus altus.

Ast asinus tardo percussit calce caputque,

Pertingens cerebrum regalis uerticis usque.

Sic omnis tenuit quantum iam bestia uires,

Nature regnans illi tribuit ceu summa potestas,

20

Vindictam egroto reddit miseroque dolenti.

Tunc leo suspirans egris hec cordibus infit:

Quamdiu terrificas tenui isto corpore uires,

Agmina regnabat per siluas cuncta ferina

Sic nomenque meum, iam magnus honorque timorque,

25

Auditoque meo ut tremeret tunc nomine cuncta

Bestia, uel uiso fugeret me calce citoque;

Horrida turbaret nec nunc me corde cicatrix,

Lederet en nocuum sibi si me turba ferarum;

Per precordia sed lacerat me langor enormis,

30

Quod feriuntque fere, fueram quis actibus insons,

Auxilium aut ollis prestabam tempore prisco.

Famosis membrorum sum quod uiribus absque,

Nec timor atque honor ast mihi nunc reddatur ab ullo.

Admonet hec proceres reges aliosque potentes

35

Fabula crudeles semper mitescere mores.