De cane et agno et capra

Plus nati nutricem optant quam corpore matrem.

Hic priscus nostram loquitur nunc rumor in aurem:

Laniger ast agnus quidam iam uellere comptus,

Sordentes inter solus imasque capellas,

5

Nutritus fuerat, sugens lac de ubere capre.

Cui canis horrisonis agno sic faucibus infit:

Velligeros capros inter uiolaria carpis,

Nec presens tua consistit hic uera creatrix.

Sicque bidens agnus respondit fauce molosso:

10

Non illam bidens matrem, bis mensibus, opto,

Que, portans utero, me tunc enixa reliquit;

Sed genitrix mea inest, que me nunc ubere nutrit

Ac sobolem dulci propriam iam lacte coercet,

Cum limpham mihi dulcifluis ex fontibus haurit.

15

Lanigero canis est respondens fatibus orsus:

Ast tamen illa tua et genuit te ex uiscere mater.

Corniger en agnus respondens uoce fatetur

Nature matrem, dicens tunc esse bidentem.

Haut secus ast infans nutricem diligit omnem,

20

Ac proprios alta curat non mente parentes.