De homine et arboribus

Auxilium nullus reddat sapiens inimico.

Doctiloquus nobis rumor hic labra retrudit,

Ac compto fantur dicto monumenta uetusta,

Ferrigera quidam gessit quod mulcifer arte

5

Ex calibis massa fabricans iam iure securim.

Set postquam fuerat fulgens constructa macera,

Dedalea potuit ligno nec ponere mente,

Nonque habuit lignum tunc, unde manubrium ut esset.

Post, genus arboreum quesiuit gressibus omne,

10

Iam nemora annose conscendens ardua silue,

Consiliumque rogans pronis iam uultibus ille,

Siluestrem cohors orabat frondea regem,

Vtque darent olli lignum ac post mentibus artem

Omnia frondigere silue quod ligna petiuit.

15

Mitia rex lignis robur precordia pandit,

Respondens ollis regali numine fretum:

Mulcifer ut flagitat, silue, o, sibi reddite ligna,

Insidias lignis cernens non corde futuras.

Ecce faber sumpsit tunc ille manubrium ab ollis

20

Stipite campestris truncum dantes oleastri.

Arboribus seue cunctis ponitque securi:

Primitus atque secat ramos hederamque macera,

Ac pecudis pascit proprii sic agmen ab ollis.

Post secuit lignum ac procero stipite cunctum.

25

Ardua sic lucos sternebat ligna per altos.

Fraxinus ac quercus hoc uno pectore promunt,

Ac fantes aliis: Patimur hec talia digne,

Quod bardi fuimus ceci ac tunc lumine cordis,

Cum nostro lignum duro concessimus hosti,

30

Belliger, inuento quo, pugnans ille macera

Frondicoma omnigene sternit nunc uiscera silue.

Ast caueat quisquis prudens hic corde sagaci,

Ne cuneum armigeri concedat militis hosti

Angusto magne flagitanti in tempore cure.