De rustico

Cum nuper ad nemora Rusticus meauit,

Carentem manubrio securim portauit;

Qui mox pro manubrio cunctis supplicauit

Arboribus silue. Tribuunt quodcunque rogauit.

5

Rusticus manubrium securi figebat.

Mox illuc huc transiens Arbores scindebat:

Taxos, Quercus, Fraxinos, omnes succidebat.

Quod cernens Quercus lacrimosa uoce ferebat:

Merito iam patimur hanc improbitatem,

10

Rustico que dedimus tantam potestatem,

Vt nos in perpetuum tollat uastitatem,

Et pietatis opus conuertat in inpietatem.

Hec monet historia ne uestros mittatis

A uobis exterius, per quod senciatis

15

Vires vestras debiles, et sic corruatis

Pressi, vobiscum vestros dum non habeatis.