De duobus muribus

Rusticus urbanum Mus Murem suscipit, edem

      Commodat [et] mentem: menteque mensa minor.

In tenui mensa satis est immensa uoluntas,

      Nobilitat uiles frons generosa dapes.

5

Facto fine cibis, urbanum rusticus audit:

      Vrbani sotius tendit in urbis opes.

Ecce penum subeunt; inseruit amicus amico,

      Inuigilat mense; fercula mensa gerit.

Emendat conditque cibos clementia uultus,

10

      Conuiuam satiat plus dape frontis honor.

Ecce sere clauis inmurmurat, ostia laxat.

      Ambo timent, fugiunt ambo, nec ambo latent.

Hic latet, hic latebras cursu mendicat inepto,

      Assuitur muro reptile Muris onus.

15

Blanda penu clauso parcit fortuna timori;

      Ille tamen febrit, teste tremore, timor.

Exit qui latuit, timidum sic lenit amicum:

      Gaude, carpe cibos, hec sapit esca fauum.

Fatur qui timuit: Latet hic in melle uenenum,

20

      Fellitumque metu non puto dulce bonum.

Quam timor obnubit, non est sincera voluntas;

      Non est sollicito dulcis in ore fauus.

Rodere malo fabam, quam cura perpete rodi;

      Degenerare cibos cura diurna facit.

25

His opibus gaude, qui gaudes turbine mentis;

      Pauperiem ditat pax opulenta michi.

Hec bona solus habe, que sunt tibi dulcia soli;

      Det pretium dapibus uita quieta meis.

Finit uerba, redit; preponit tuta timendis,

30

      Et quia summa timet, tutius ima petit.

Pauperies si leta uenit, ditissima res est:

      Tristior immensas pauperat usus opes.