De ammonitione praelatorom

 

Non te lusisse pudeat,

Sed ludum non incidere,

Et que lusisti temere,

Ad vitae frugem vertere:

Magistra morum doceat

Te ratio,

Vt pulso procul vitio,

Munderis labe criminis,

In laude mundae virginis

Ministres in altario.

Sis pius, iustus, sobrius,

Prudens, pudicus, humilis,

In lege Dei docilis,

Et non sis arbor sterilis;

Tuo te regas aptius

Officio,

Vt dignus pontificio,

Divini dono numinis,

Ad laudem Christi nominis

Fungaris sacerdotio.

Non des ministris scelerum

Non tua sed ecclesiae

Sub pietatis specie;

Non abutaris impie

Commisso tibi pauperum

Suffragio,

Nil a te ferat histrio,

Et tibi non allicias

Infames amicitias

De Christi patrimonio.

Ministros inmunditiae

A te repellas longius,

Bonorum vitam fortius

Pravus depravat socius,

Et afficit infamiae

Dispendio;

Sic trahitur praesumptio

A convictu similium,

Praelati vita vilium

Vilescit contubernio.

Caute dispone domui,

Pauca sed vera loquere,

Verba confirmes opere,

Quia non decet temere

Os sacerdotis pollui

Mendacio;

Prudentium consilio

Te frui non displiceat,

Nec te sinistre moveat

Salubris exhortatio.

Teneris, ut abstineas

Ab omni mala specie,

Sub freno temperantiae

Magistra pudicitiae

Sobrietate floreas,

Nec vario

Vagoque desiderio

Declines ad illecebras,

Sed caecae mentis tenebras

Purga virtutis radio.

Pius protector pauperum

Omni petenti tribue,

Malos potenter argue,

Manusque sacras ablue

A sordidorum munerum

Contagio;

Nullus te palpet praemio,

Quaesita gratis gratia

Largire beneficia,

Sed dignis beneficio.