De excidio Troiae, item de Aenea et Didone

Troie post excidium

Dux Eneas Latium

Errans fato sequitur;

Sed errat feliciter,

Dum in regno taliter

Didonis excipitur:

Ei si hospes felicior,

Hospitatrix largior

Aliquo percipitur!

Troas actos per maria

Dido suscepit Tyria,

Passisque tot naufragia

Larga pandit hospitia,

Et Eneam intuita

Simplex miratur,

Quod ita laeta nitescat facies,

Larga crispata sit caesaries;

Mox ad sororem properat,

Eique clausam mentem reserat:

Anna, dux,

Mea lux,

Iste quis sit ambigo;

Quis honor,

Quis color

Vultu quis intelligo;

Vt reor,

Vt vereor,

Hunc nostra connubia

Poscere,

Id vere

Portendunt mea somnia.

Ecce, quam forti pectore,

Amoris quasi facie!

Heu, sors hunc quae per bibula

Scyllae traxit pericula!

Sichaei

Coniugis mei

Hymenaei

Pactae fidei

Non detraherem,

Memoriam,

Non laederem,

Huic uni me forsan iungere

Possem. At me prius perdere

Velit Iupiter

Turpiter

Fulmine

De culmine

Deiectam Carthaginis.

Quam novis hanc conmittam dominis.

Anna refert: assiste

Mi soror, nec resiste

Amori blando; si iste,

Iungetur tibi, suisque

Extollet virtutibus,

Carthago crescit opibus.

His accensa Phoenissa

Vi amoris submissa,

Venandi sub imagine,

Effusa nimbi turbine,

Antro cum duce latuit,

Eique se supposuit.

Et sic amborum in coniugio

Laeta resplenduit aetherea regio,

Nam ad amoris gaudia

Rident, clarescunt omnia.