De conflictu vini et aquae

Denudata veritate

Succinctaque brevitate,

Ratione varia

Dico, quod non copulari

Debent, immo separari

Quae sunt adversaria.

Cum in scypho reponuntur

Vinum, aqua, coniunguntur.

Talis coniunctio

Non est bona, nec laudari

Debet, immo nuncupari

Melius confusio.

Vinum sentit aquam secum,

Dolens inquit: quis te mecum

Ausus est coniungere?

Surge, exi, vade foras,

Nec eodem loco moras

Mecum debes facere.

Vilis et inverecunda

Rimas quaeris, ut inmunda

Mundi loca subeas;

Super terram debes teri,

Et cum terra commisceri,

Vt in lutum transeas.

Mensa per te non ornatur,

Nullus homo fabulatur

In tui praesentia,

Sed qui prius est iocundus,

Ridens verboque facundus

Non rumpit silentia.

Cum quis de te forte potat,

Si sit sanus, tunc aegrotat:

Conturbas praecordia,

Tonat venter, surgit ventus,

Qui inclusus, non ademptus

Multa dat supplicia.

Sed cum venter est inflatus,

Tunc diversos reddit flatus

Ex utroque gutture,

Et cum ita dispensatur

Venter, aer perturbatur

A corrupto munere.

Aqua contra surgit ita:

Turpis iacet tua vita

In magna miseria.

Qui sunt tui potatores,

Vitam perdunt atque mores

Tendentes ad vitia.

Tu scis linguas impedire,

Titubando solet ire

Tua sumens basia,

Verba recte non discernens

Centum putat esse cernens

Duo luminaria.

Et qui tuus est amator,

Homicida, fornicator,

Davus, Geta, Birria:

Ales tibi famulantur,

Tales de te gloriantur

Tabernali curia.

Propter tuam pravitatem

Nullam habes libertatem,

Domos tenes parvulas;

Sed ego magna sum in mundo,

Dissoluta me diffundo

Per terrae particulas:

Potum dono sitienti,

Ad salutem me quaerenti

Valde necessaria.