Engelmodus carmina 2

Testo base di riferimento: L. Traube, 1886-96

Altre sezioni


Castalidum madidos divino rore corimbos

      Intexens docto non satis articulo,

Devoto strophium, dignissime papa, sacratum

      Compegi studio, si tibi complacito,

5

Absens, qui nequeo praesens, quo, sancte, saluto

      Temet et aeternis opto vigere bonis.

Officio incautus fertur sed sicut asellus

      Sero stultitiam ingemuisse suam

Infelix domini monitus sub verbere laesi:

10

      Contentum proprio quemque placere modo;

Forsan praesumptor, id meque fatente videbor,

      Ausim qui scripti mittere verba tibi

Indignus digno, modicus super aethera celso,

      Rusticus urbano indocilisque cato.

15

Cuius si, primis qua nobilitaris ab annis,

      Ferre velim palmam indole promeritam,

Omnis virtutum superatus mole tuarum

      Fandi conatus deficiet citius,

Vt nec dulciloqui dives facundia Marci

20

      Suppeditet, lepidi sed neque Virgilii.

Visceribus matris nam sanctificatus in ipsis,

      Testatur vitae ut nitor innocuae,

Saltem lascivi numquam levitate cachinni

      Mores ingenui dedecorasti animi;

25

A proavis regum generosa stirpe potentum

      Nobilis, at dignis nobilior meritis,

Quorum, pube genas cum nondum spargeret aetas

      Vixque novus cunis prodieras positis,

Inter morigeros grato splendore coaevos

30

      Pollebas Phoebi assimilis rutili,

Iam tunc emeritos vere patresque togatos

      Aequiperans cani laudibus ingenii.

Tunc ego - dignaris, credo, meminisse - ministris

      Vnus eram ex vestris, heu piger obsequiis.

35

Et velut in teneris et nondum falce resectis

      Si fruticent gemmae palmitibus subitae,

Mirabar, tibimet quod tam matura subesset

      In verbis gravitas, in studiis probitas.

Digno exercitii sed enim cultore superni,

40

      Mens fecunda deo aruerat vicio

Grataque nidorem late sparsura per orbem

      Nardus rore pio floruerat domino.

Denique, quo tradunt interque crepundia magnum

      Alciden ludo enituisse novo,

45

Iam pede virosi noras calcare chelidri

      Colla neque astutis fallier illecebris.

Quis tibi pro meritis cessit, qui praesidet astris,

      Supremum gradibus pontificale decus

Laturus nitidi posthinc super ardua caeli

50

      Inter sceptrigeros florida serta choros.

Praestat namque: facem casto fulgore nitentem

      Arce super celsi constitui tumuli.

At modo divinis iugiter animata fluentis

      Semina, quae miro prodierant cumulo,

55

Fertilitate boni quantum felicia grani

      Excrescant, mundus novit ubique pius.

Suppliciter qui te caro conplexus amore

      Praedicat attollit glorificat recolit;

Vndique diffusa iocundi nectaris aura,

60

      Proluit ex arvo quae, benedicte, tuo,

Infula pontificum per quem decorata sacrorum

      Evehitur merito, nobilis et proprio,

Cuius et ipsorum sublimis gloria regum

      Subditur imperio te venerans animo.

65

Te quoque posthabito mundani culminis ostro

      Diligit ut dulcem plebs trabeata patrem;

Qui pater es viduis, vegetamen quique pupillis,

      Solamen mestis fidaque spes miseris

Quique, in praesidium non umquam pauper egentum.

70

      Cunctos materno rite foves gremio,

Cuius ab ore sacrae decurrens vena sophiae

      Ructat inexhausti dogmata larga favi,

Cuius et e digitis myrra stillante supernis

      Infertur foribus ardor aromaticus,

75

Gratia quae, tostos cum iam perlustret et Indos,

      Occupet et Thylae extima praegelidae.

O quam felici meruerunt sorte beari,

      Adsunt vicino qui tibi servitio.

De grege namque tuo numquam custode fugato

80

      Fur valuit hedum tollere vel minimum

Aut lupus exiguam ieiunis morsibus agnam

      Laedere delusa calliditate fera;

Sed niveo totus pietatis vellere amictus

      Novit septa poli te praeeunte sequi.

85

Cuius lauriferis vallatus mille catervis

      Iudice cum Christo ibis honore tuo,

Eius et in dextra praepollens dote beata

      Exceptus roseo iura dabis solio.

Ah memorans paveo, cum me (pallensque tremisco)

90

      Inter setigeros leva tenebit apros

Pro scelerum culpa damnandum vindicis ira

      Tendentemque tuo lumina subsidio:

Lumina, nam geminas arcebunt vincula palmas,

      Cervicem nodus atque premet rigidus.

95

Sed, posco, mediis te tunc oppone periclis,

      Raptum meque pius adde tuis ovibus.

Nunc quoque, divinas roseum libamen ad aras

      Cum fundis, famuli sis memor, oro, tui

Vel, cum ture precum redolent interna tuarum,

100

      Sacrorum fumo astra petente bono.

Namque ego devotus, vitae dum flabilis haustus

      Sufficiet fotum visceribus tenerum,

Corde pio carum temet memorabo patronum,

      Cuius amor nostro non abit ex animo

105

Quique, licet nostris longe remoreris ab oris,

      Laudibus et meritis non tamen umquam aberis.