5. de repulsis

Apponens epulum Fabius sub nomine patris

      Romano populo, te peciit, Tubero,

Exornare domos plures et sternere lectos,

      Spargere cum violis lilia cumque rosis;

5

Negligis haec Fabii mandata facillima Quinti,

      Existas quamvis strenuus in reliquis;

Pellibus hedinis lectumque sedileque sternis,

      Germinibus nec humum spargis hodoriferis;

Consulis idcirco fasces dum vestibus ipso

10

      In campo poscis candidus a populo,

Paulus avus licet et tibi Scipio patruus esset,

      Turpiter a cunctis inde repulsus abis.

Scipio virtutis lampas Nasica togatae,

      Iste, Iugurtha, tibi bella iubet fieri;

15

Sedibus e Frigiis Lacias dum venit ad aras,

      Ideam Matrem suscipit in manibus,

Vrbis pestiferas tranquillat sediciones,

      Corporis ac animi dotibus egregius;

Flagitat aedilis populum poscendo curulis

20

      Dum iuvenis, fieri denegat ille sibi:

Forte manum stringens, ruris durata labore

      Quae fuerat nimio, ruricolae Gabii,

Rusticus an vadat manibus, ludendo requirit,

      Se quasi subsannet, vulgus inane fremit,

25

Et paupertatem velut exprobret omnibus aegram,

      Illius urbanis intumuere iocis.

Campum percrebris vexasti, Paule, repulsis

      Inberbis consul dum cuperes fieri;

Consulis ipse gradum, censoris, et amplius altum

30

      Post haec conscendis, magnus et ipse satis.

Tristicia plenus multoque rubore, Metellus

      Flendo domum rediit, reppulit hunc populus;

Postea de pseudo victor redit iste Philippo,

      Terga sequi cuius ipse senatus ovat.

35

Poscit praeturam dum Lucius imperiosam

      Silla, negat populus vota nec assequitur.

Plus, Cato, praeturae fueras aucturus honoris

      Quam praetura tibi, nec tamen assequeris;

Iustas erroris poenas plebs stulta pependit,

40

      Donans Vatinio iura negata tibi.