4. de avaricia

Fecit in Eolia testamentum regione

      Sed fallax quidam Basilio locuples;

Heredes scripsit quos se testes dare dixit

      In testamenti falsidicis tabulis;

5

Vnus erat Crassus, nec non Hortensius alter,

      Illustres ambo magnanimique viri;

Aeoliam caeca peciere cupidine capti,

      Dum locupletari divitiis cupiunt,

Et qui debuerant fraudem damnare nefandam,

10

      Augmentaverunt ambitione sua.

Sillius, o Cassi, Calphurnius et capiuntur

      Vt te confoderent in manibus gladiis:

Quinquagena tibi sestertia contulit unus,

      At sexagenis se redimit socius;

15

Si tibi tantundem, Cassi, concedere vellent,

      Credo, praeberes absque mora iugulum.

Septimuli funesta fames praecordia frixit,

      Tristis avaritiae credere vix poteris;

Hic caput abscisum Grachi pilo quoque fixum

20

      Vrbem per mediam ferre libens potuit,

Esto repensurum iurarat Opimius auro,

      Grachus Septimuli summus amicus erat;

Fertur et hoc plumbo demens implesse liquato,

      Inpositum libris quo gravius fieret.

25

Mira cupido fuit regis Ciprii Ptholomei,

      Hic congessit opes sordibus ex variis,

Pro quis post modicum praenoscens se periturum,

      Imposuit navi mergat ut has pelago,

Vtque secans altas tenuit ratis aequoris undas,

30

      Aspitiens auri pondera paenituit,

Quae dum thesauris revehens claudit tenebrosis,

      Hunc perimens hostis illa sibi rapuit.