Petrus Blesensis carmina 3, 1

Testo base di riferimento: C. Wollin, 1998


1.

Dionei sideris

Fauor elucescit,

Et amantum teneris

Votis allubescit.

Dum assistit non remota

Sibi stacione,

Celsiore fulget rota

Filius Latone,

Cuius aura graciam

Spondet non minorem.

Dum salutat Maiam,

Hiis introcedens medius

Mercurius

Deuotus obtemperat,

Et aggerat

Fauorem.

Renittenti pallio

Cybele uestita

Flore comam uario

Vernat redimita.

Ridet aula Iouialis,

Ether expolitur;

Senectutis Saturnalis

Torpor sepelitur,

Dum respirat tenere

Gratus odor florum.

Florentis in ubere

Campi canora residet,

Nec inuidet

Talia sororibus

Nec sedibus

Sororum.

Exulat pars acrior

Anni renascentis.

Spirat aura gracior

Veris blandientis.

Rose rubor suis audet

Nodis explicari,

Aquilonem sibi gaudet

Iam non nouercari;

Anni triste senium

Ver infans excludit.

Aquilonis ocium

Terre depingit faciem;

Temperiem

Dans aura Veneriis

Imperiis

Alludit.

Brumali tyrannide

Longe relegata,

Seuit puer cuspide

Cyprius armata,

Vt nec Hermen caduceus

Suus tueatur;

Nec iam Liber est Lieus:

Nominis negatur

Bacho priuilegium;

Stupet se seruire.

Iactitat imperium

Triumphans proles Veneris

De superis,

Cum cogatur iterum

Rex superum

Mugire.

Ledit, urget, uulnerat

Puer Cythereus.

Lenit, mulcet, temperat

Fauor Dioneus.

Suo quemque donat pare

Duo nectens diua,

Duos gaudet inflammare

Face relatiua;

Quo se nullus explicet,

Implicat amplexu.

Et amor ne claudicet,

Ignem bipertit nexibus

Duplicibus:

Bino nodus firmior

Et cercior

Fit nexu.

In me telum miserat

Ciprius auratum,

Igne ceco clauserat

Pectus sauciatum.

Ambiebam prece, donis,

Ambitu beato:

Nil profeci, dum Choronis

Aditu negato

Me procul excluserat

Mente, domo, thoris.

Et cui nil profuerat

Illa felix ambicio,

Nunc sencio

Dionei nimiam

Clemenciam

Fauoris.