9, 19

Rex Ingelle, vale, cuius iam prodidit ausum

Plenum animi pectus. Tibi mens in corpore regnat

Auspicio patefacta suo, nec defuit altum

Pectore consilium, quamquam taciturnus ad horam

5

Exstiteris; nam damna morae probitate rependis,

Torporemque animi redimis virtute potenti.

Fac age, fundamus reliquos, nullusque periclum

Effugiat, quod quisque pari ratione meretur.

Cedat in auctorem facinus, premat artificemque

10

Culpa relata suum. Caesorum corpora curru

Excipiant famuli, promptusque cadavera lictor

Efferat, officiis merito caritura supremis

Et bustis indigna tegi; non funebris illis

Pompa rogusve pium tumuli condonet honorem;

15

Putida spargantur campis aviumque terenda

Morsibus, infesto maculent rus undique tabo.

Tu quoque, rex, saevam, si quod sapis, effuge nuptam,

Ne lupa consimilem sibi fetum gignat et ex te

Belua consurgat proprio nocitura parenti.

20

Dic, Rotho, perpetue timidorum irrisor, an ultos

Frothonem satis esse putas, qui funera septem

Vindictae unius impendimus? Ecce feruntur

Exanimes, qui non rebus, sed imagine tantum

Imperium coluere tuum fraudemque parabant

25

Obsequio. Sed me semper spes illa subibat,

Quod solet ingenuis sua respondere propago,

More secutura sortem, quam sanguine traxit.

Nunc ergo, Ingelle, melius quam tempore lapso

Lethrarum dici dominus Daniaeque mereris.